تبلیغات
مریم - نماز
کلیک کن ضرر نمی کنی

مریم

نماز :[عمومی , ]

خداى بزرگ، نه از نماز خواندن ما سود مى‏برد، و نه بى نمازى ما به او زیان مى‏رساند. اگر بخوانیم، خودمان به پاكى جان و صفاى روح و دورى از پلیدى‏ها مى‏رسیم و اگر بى اعتنا به نماز باشیم، از بركات و آثار معنوى و اجتماعى آن، محروم مى‏شویم و در آخرت هم به خاطر ناسپاسى و دورى از خدا و آلودگى به فساد، كیفر خواهیم دید.
وقتى كمال و سعادت ما در «بندگى خدا» است، این بندگى و عبادت، در شكل «نماز» و انجام این فریضه الهى آشكار مى‏شود. پس نماز، همان عبودیّت و پرستش و راز و نیاز به درگاه آفریدگار، و توجّه به او و نعمت‏هایش مى‏باشد كه روزى چند مرتبه انجام مى‏گیرد.
این عبادت، ما را همواره به یاد خدا مى‏اندازد، و یاد خدا ما را از پستى و ستم و گناه و فساد، باز مى‏دارد.
آنكه بنده خدا باشد، دیگر اسیر شیطان و برده هوا و هوس نمى‏شود.
آنكه در انجام نماز، فرمان خدا را گردن مى‏نهد و تسلیم مى‏شود، دیگر در برابر طاغوت‏ها وقدرت‏هاى شیطانى، سر تسلیم فرود نمى‏آورد.
نماز مى‏خوانیم، تا یاد خدا در طول شبانه روز و در همه عمر، در دل ما زنده باشد و توجّه به خدا، ما را به یاد آن اندازد كه «بنده»ایم و او صاحب و ربّ و سرپرست ماست، و هیچ بنده‏اى نباید برخلاف میل و خواسته و فرمان صاحب اختیار خودش رفتار كند.
خداوند مى‏فرماید: «و اقم الصلاة لذكرى» (3)

بخاطر یاد من، نماز بر پا بدار.
در آیه دیگر مى‏خوانیم:
«انّ الصلاة تنهى عن الفحشاء والمنكر» (4)

نماز، انسان را از كارهاى زشت و ناپسند، باز مى‏دارد.
امّا «چگونه» باید نماز خواند؟
گرچه هر كارى كه خضوع و توجّه و بندگى ما را نسبت به آفریدگار مهربان برساند، مى‏تواند شكلى از عبادت به حساب آید، امّا چون او پروردگار و مربّى ماست، و ما فرمانبردار و بنده اوییم، پس در این كه چگونه و با كدام عمل و كدام كلام، او را بپرستیم و به درگاهش اظهار بندگى كنیم، خود او هر طور كه بپسندد و هر فرمانى كه بدهد، لازم است اجرا كنیم.
نماز، به صورتى كه مى‏خوانیم، خواسته خداوند و فرموده پیامبرش مى‏باشد.
اگر بنده خالص باشیم، باید بى چون و چرا و بدون كم و زیاد، هر چه كه در دین و دستورهاى فقهى بیان شده، عمل كنیم تا این عبادت، ما را به خدا برساند.
طبق آنچه خدا وپیامبر و امامان فرموده‏اند، عبادت ونماز باید:
1- آگاهانه باشد
عبادت‏هاى كوركورانه و بدوت توجّه و تعقّل، ارزش و ثواب هم ندارد. یعنى انسان باید در نماز، به معناى جملات و ذكرها و دعاها توجّه داشته باشد و بداند در مقابل چه كسى ایستاده و چه مى‏گوید. پیامبر اسلام‏صلى الله علیه وآله مى‏فرماید:
دو ركعت نماز با توجّه، بهتر از شب زنده‏دارى غافلانه است. (5)

2- عاشقانه باشد
نمازى كه از روى تنبلى، بیحالى و سستى باشد، اثر ندارد. نمازگزار باید محبت خدا رادر دل داشته باشد و با عشق و علاقه به خدایى كه آن همه نعمت و رحمت عطا كرده، نماز بخواند و نماز را به شكرانه مهربانى‏هاى خدا، از روى علاقه و شوق انجام دهد.
رسول خدا صلى الله علیه وآله، نماز را نور چشم خود مى‏دانست.
آن حضرت فرموده است: كسى كه صداى اذان را بشنود و بى تفاوت باشد، جفا كرده است. (6)

شوق به عبادت و نماز باید چنان باشد كه با شنیدن نداى نماز، هر كارى را رها كند و بسوى گفتگو با خداى جهان بشتابد.
3- خالصانه باشد
به دستور قرآن، دین و كارهاى دینى، باید خالص براى خدا باشد و نیّت و هدف غیر خدایى در آنها راه نیابد:
«و ما اُمروا الاّ لیعبدوا اللَّه مخلصین له الدین» (7)

به آنان دستور داده شد كه خدا را بندگى كنند و دین را براى او خالص نمایند.
ریاكارى، نوعى شرك است و كار را از ارزش مى‏اندازد. خداوند هم نمازى را كه براى غیر خدا، براى جلب توجّه دیگران و براى فریب مردم باشد، نمى‏پذیرد و به آن پاداش نمى‏دهد.
عبادت بدون اخلاص، همچون جسم بدون جان است. روح نماز خلوص آن است.
4- خاشعانه باشد
بعضى در نماز، حواسشان پرت است، با سر و دست و لباس خود بازى مى‏كنند، به این طرف و آن طرف و این و آن نگاه مى‏كنند، هم نماز مى‏خوانند و هم به حرف‏هاى دیگران گوش مى‏دهند، آرامش بدنى و توجّه قلبى ندارند. اینها همه نشانه آنست كه در نمازشان، خضوع و خشوع نیست.
خاشع بودن در نماز، آنست كه نمازگزار، دلش با خدا و توجّهش به آفریدگار باشد، آرامش بدنى داشته باشد، و واقعاً خود را در برابر خدایى كه از هر شخصیّت و مقامى برتر و از هر قدرتمندى تواناتر است، حسّ كند.
در حدیث آمده است: «اُعبد اللَّه كانّك تراه» (8)

خدا را چنان عبادت كن كه گویى او را مى‏بینى!
كه اگر این حالت را داشتید، به مرحله‏اى رسیده‏اید كه خداوند از آنان به «مؤمنان رستگار» یاد مى‏كند و یكى از صفاتشان را چنین مى‏داند: «الذّین هم فى صلاتهم خاشعون» (9)

آنان كه در نمازشان، خشوع دارند.
با این اوصافى كه براى نماز خداپسندانه گفته شد، وقتى انسان، نماز و نیایش پیامبران و امامان و انسان‏هاى پاك و والا را نگاه مى‏كند و آن را با نماز خود مقایسه مى‏نماید، از خود و نمازش شرمنده مى‏شود.
كاش نمازى بخوانیم كه خدا بپسندد و بپذیرد و اجر بزرگ براى آن عطا كند.
نماز را باید همیشه و مرتّب خواند، چرا كه سهل انگارى در امر نماز وبى‏اعتنایى كردن وگاهى خواندن و گاهى نخواندن، گناه است.

نوشته شده در دوشنبه 25 دی 1385 و 11:01 ق.ظ توسط امید

ویرایش شده در دوشنبه 25 دی 1385 و 11:01 ق.ظ



Script Menu مرا بیاد بیاور آن زمان که ازمن نشانی نباشد

 

مرا بیاد بیاور آن زمان که ازمن نشانی نباشد

Script Menu